Wordpress Themes

OD EUFORII DO WYCISZENIA

17 08 2016

Na Łódzkich Spotkaniach Teatralnych w 1970 roku spo­tkały się zespoły, które — każdy na swój sposób — przeszły po­dobną drogę „ideowego dojrzewania”. Wielu uczestników tych Spotkań uważa, że wtedy właśnie zrodziło się poczucie wspólno­ty, wzajemnej bliskości ludzi skupionych wokół teatru. W peł­nych napięcia dniach grudnia 1970 roku, w toku ożywających nadziei i gorących dyskusji, wywołanych spektaklami mówią­cymi po raz pierwszy od wielu lat wprost o tym, co nurtowało wszystkich myślących, czujących ludzi w Polsce, powstawał teatr-ruch.„Młody teatr polski nie jest instytucją, lecz wytworem auten­tycznych potrzeb zbiorowości, która tworząc go pragnie związać się w sposób twórczy i w pełni odpowiedzialny z całokształtem życia społecznego w kraju. […]


ZESPOŁY TEATRALNE

17 08 2016

Zespoły teatralne działające w ramach ZSP miały możliwość swobodnej wymiany poglądów w szerszym środowisku, obejmu­jącym twórców, sympatyków teatru, zainteresowanych jego rozwojem krytyków. Na festiwalach teatralnych, seminariachinnych imprezach organizowanych przez kluby w skali miasta czy też przez władze centralne ZSP w skali kraju toczyły się zasadnicze dyskusje na tematy polityczne i światopoglądowe. Powstały więc właściwie wszystkie warunki konieczne do prze­kształcenia się „osobnych” grup teatralnych w ruch społecz­ny poszukujący wspólnie dróg samookreślenia, środków eks­presji i dróg realizacji coraz wyraźniej zarysowujących się celów.


POLSKIE ZESPOŁY

17 08 2016

Na tym tle polskie zespoły zafascynowane własnymi poszu­kiwaniami estetycznymi wypadły dość blado. Festiwal był dla wielu młodych twórców w Polsce przeżyciem, wstrząsem. Ich rówieśnicy z innych krajów powiedzieli to, co samemu chciałoby się powiedzieć, wyrazili idee bliskie, odpowiadające nastro­jom społecznym także i u nas — nie tylko wśród młodzie­ży. W końcu lat sześćdziesiątych powstała więc sytuacja, w któ­rej doświadczenie presji sytuacji zewnętrznej, będące powszech­nym udziałem ludzi młodych, zbiegło się z narastającym na całym niemal świecie poczuciem pokoleniowej odrębności i wspólnoty, a zarazem misji uzasadniającej konieczność podję­cia działań wprowadzających radykalne zmiany. Sytuacja nie­pokoju i społecznego napięcia w Polsce przed i po wydarzeniach grudniowych była jeszcze jednym, szczególnie ważnym elemen­tem sprzyjającym powstaniu ruchu społecznego. Był to moment, w którym obok poczucia konieczności zmiany zrodziła się wiara w szansę jej realizacji.


WSPÓLNA PŁASZCZYZNA IDEOLOGICZNA

17 08 2016

Wedle Bogusława Litwińca, twórcy idei festiwali i ich głów­nego organizatora, na drugim MFFTS zbudowana została wspólna płaszczyzna ideologiczna międzynarodowego ruchu nieprofesjonalnych, walczących teatrów. Jej najważniejsze treści to: przekonanie o społecznej misji teatru, o tym, że sta­nowi on miejsce odnowienia form komunikacji między ludźmi i narzędzie walki o zniesienie niesprawiedliwości, przemocy, wyzysku. „Teatr nie może poddać się przekonaniu o rozdziale między sztuką a życiem. […] Tylko w twórczości nastawionej na dokonywanie zmian w życiu społecznym może nastąpić połą­czenie kultury z naturą [było to jedno z czołowych haseł — celów — ruchu kontestacji — A. J.]. Czas najwyższy prze­budować w teatrze treść pojęć «artyzm», «piękno», „arcydzie­ło” — obowiązkiem artysty jest kierować się ekspresją własnej osobowości tu i teraz, wyzwalać siebie intelektualnie i emocjo­nalnie z maksymalną intensywnością, co jest również drogą do pozaosobistego celu”  — pisze Litwiniec.


W PIERWSZYM MOMENCIE

17 08 2016

W pierwszym momencie wy­wołało ono poczucie zniechęcenia i niewiary w możliwość zmian, reakcję wycofania się w sferę prywatności, lecz zarazem stało się początkiem budowania pokoleniowej wspólnoty. Reakcja pozytywna — potrzeba interpretacji niedawnych wyda­rzeń, diagnozy sytuacji społecznej w Polsce, określenia własnej za nią odpowiedzialności i wyboru postawy wobec rozpoznanego świata — przyszła niedługo, w parę lat później.Przykład ruchów kontestacyjnych, które mimo represji rozwi­jały się i trwały przez kilka lat, oddziałał bardzo silnie. Za decydujący moment w rozwoju świadomości młodego teatru w Polsce uważany jest II Międzynarodowy Festiwal Festiwali Teatrów Studenckich we Wrocławiu w roku 1969. Przyjechały tam zespoły reprezentujące różne nurty ruchu młodzieży, ze spektaklami „gorącymi”, walczącymi, opowiadające się wyraź­nie po stronie reprezentowanych przez ten ruch wartości. Zespo­ły, które „stawiały pod znakiem zapytania uczciwość i szcze­rość zasad, którymi rządzi się współczesny świat” .